W 55 ROKU PRZED NASZA ERA JULIUSZ CEZAR WYLADOWAŁ W BRYTANII.
SZUKAŁ LEGENDARNYCH ZŁÓŻ CYNY.
MUSIAŁ ZMIERZYC SIĘ Z INNA LEGENDA...
Z DRUIDAMI.
CEZAR WYCOFAŁ LEGIONY...
I WRÓCIŁ DO DOMU.
9 DEKAD PÓŻNIEJ.
RZYMIANIE POWRÓCILI...
O w mordę!
WYBRZEŻE GALII
Który pierwszy?
Za kilka godzin...
ku Brytanii wyruszy 400 okrętów
i 20.000 ludzi.
A właściwie 19 tysięcy 996 ludzi.
Wy zdezerterowaliście.
Probowaliście uciekać.
Z jakiego powodu?
- Pogody? - Brytania jest przeklęta.
- To ziemia umarłych. - W lasach żyją demony.
- Upiory. Pożeraja ludzi. - W morzu pełno węży.
- Kałamarnic. - Przerażające historie.
- Okropne. - Słyszeliśmy je.
- Jak ze złego snu. - Wszyscy składaliście przysięgę.
Pamiętacie ja?
"Wykonywać rozkazy imperatora. Pozostać w szeregach legionu..."
Pozostać w szeregach. Chyba że wróg was przerazi.
Chyba że...
będzie to kałamarnica!
Połowa legionu nie chce płynać.
Będzie bunt. Gdy wyladujemy, koledzy zabija was obu...
- Co jest kara za bunt? - Ukamienowanie.
Tchórze gina z ręki tych, których życie narazili.
- Litości! - Litości!
Litości.
Nie chcę w taka ulewę
budzić całego legionu tylko po to, by was kamienować.
Będę litościwy.
Daruję życie temu, który zabije pozostałych.
Co?
- Lucjuszu? - To chyba jasne. Prawda?!
- Zrobię to! - Co?
Sztyletem!
- Kuzynie! - Proszę!
- Ja też! - | ja!
Spokój!
Milczysz. Czemu?
Zbładziłem.
- Ze słabości. Przyjmę karę. - Wyglada na słabeusza?
On? Silny jak skurwysyn!
Tacy jak ty będa mi potrzebni.
Cóż więc?
Damy mu szansę?
Będę na zewnatrz.
Antoniuszu! Nie czyń tego!
- Trzymajmy się razem! - Jesteśmy braćmi!
Błagam!
- Ależ ulewa - Poczekajmy dwa dni.
- Sztorm ucichnie. - To nasza godzina. Zaufaj mi.
Gdy zobaczymy lad, wicher ucichnie, morze się uspokoi.
- Przybijemy w blasku słońca. - Skąd ta pewność?
Los mi sprzyja.
Już po wszystkim?
- Jesteś gotowy? - Tak.
Ruszaj na okręt!
WYSTĘPUJA
BRYTANIA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
LOCERLY CROSS, OSADA PLEMIENIA KANTIÓW
WIGILIA LETNIEGO PRZESILENIA
Po przesileniu nie będziecie już dziewczętami.
Wybierzecie sobie nowe imiona. Bogowie je przyjma.
- Kiedy z nia porozmawiam? - Dopiero po przesileniu.
Gdyby teraz się odezwała...
zniknęłaby.
Na zawsze.
Jeśli poprosisz, przestanę. Ale musisz poprosić.
Dość!
Przemówiłaś!
Nawet bogowie nie dostrzega twojej twarzy!
Jeśli przemówię, zniknę!
- Jesteś tu! - Co czynisz?
Matka przywiodła mnie tutaj dzień przed letnim przesileniem.
By ze mna pomówić.
- O czym? - O wielu sprawach.
Jedno pamiętam:
"Nie wypełniaj wszystkich poleceń taty".
Mówiła, że to dobry człowiek, ale nieskory do zmian
i przez to cierpi.
- Mama nie słuchała taty? - Słuchała.
- Ale robiła, co chciała. - Tata wiedział?
Jak wszyscy mężczyźni. Milczał jednak.
Pytaj. O co zechcesz.
- Tęsknisz za dzieciństwem? - Bycie dziewczynka...
jest cudowne...
póki nie staniesz się kobieta.
Bogowie ofiarowują nam coś niezwykłego.
Życie dziewczynki jest łatwiejsze.
Życie kobiety jednak, jeśli będziesz uważna i pracowita...
Boli?
- Kiedy tna ci brzuch? - Nie.
Jesteś gdzie indziej.
Masz w sobie święty dym.
- Jak to jest? - Dowiesz się wieczorem.
Nigdy nie czułaś czegoś takiego.
Cait, musisz przez to przejść.
Będę czekać po drugiej stronie. A potem...
- Pamiętasz? - Zapolujemy!
Natychmiast. Obiecuje!
Nie używaj tego języka!
- Wybacz, że przyszedłem. - Nie patrz na mnie, lecz w ziemię.
- Co? Życie ci zbrzydło? - Muszę pomówić z Veranem.
- Nie ze mna? - Z Veranem!
Czemu nie ze mna?
Od tygodni, miesięcy, od świtu do nocy,
- i w snach... - Wolniej!
Widzę znaki. Zbadałem je. Patrzyłem w wodę, w słońce...
- Co?! - Księżyc wciaż do mnie mówi.
Tym samym głosem, co wróble. Rzeka.
Tym samym, co borsuki. Żaby.
Słońce milczy.
Ale całe stworzenie powtarza te same słowa.
Raz za razem!
NEW
- Że dziś, w przesilenie... - Co takiego?
Że jutro słońce nie wstanie.
Nie wstanie! Jutro nie wstanie!
Wygnańcze! Nie powinieneś był przychodzić!
Jeśli chcesz igrać z druidami, sa gotowi!
Posłuchaj! Jeśli jeszcze raz...
tu przyjdziesz...
poźrę twoje oczy.
Pojałeś?
Precz!
Dziecko musi umrzeć, by kobieta mogła żyć.
Ufam bogini, która patrzy na mnie w tę noc.
Wybrałaś imię?
Nie wymawiaj go. Będzie znane tylko tobie...
i bogini.
Nie jestem gotowa.
Nie jestem.
Nie lękaj się.
Widzę, że masz skrzydła.
Ojcze.
Cait!
Skończyło się!
Gdy zmarzłam, ogrzewałeś mnie.
Gdy płakałam, pocieszałeś.
To dzięki tobie...
jestem na tym świecie.
Gdy znów będziesz dzieckiem, zaopiekuje się toba.
Będę cię strzec.
Zdradź swe imię.
Kim jesteś?
Co to?
Uciekajcie!
Naprzód!
Strzelajcie!
Ojcze! Nie!
Weź nóż!
Nie!
Islene!
Patrzcie!
Bogowie Brytanii!
Ja jestem Rzymem.
Tam, gdzie jestem, jest i Rzym!
40 MIL OD BRZEGU
GRANICA ZIEM PLEMION KANTIÓW I REGNÓW
Pokażcie się!
Sa tutaj.
W dzień przesilenia, ja, Pelenor, przyjmuję dar twego plemienia.
Ja, Antedia, przyjmuję dar twojego.
Przynajmniej deszcz ustał.
- Jesteś gotów. - Tak, stryju.
Ożenek to najszczęśliwszy dzień w życiu mężczyzny.
Mój ostatni szczęśliwy.
Winszuję! Ruszaj!
Uciska?
Nie.
Teraz!
Pelenorze! Tchórzliwy kundlu!
Sram na duchy twoich przodków!
Będę piła twoja krew!
- Jedź! - Lindonie! Dziewka!
Brońcie króla!
Gdzie jestem?
To był sen?
Nie!
Nie płacz!
Nie.
Czy...
w domu jest coś cennego...
monety, stroje.
Jest schowek?
Trzymaj się mnie. | milcz! Nie!
Dziadku?
To wszystko?
Pięknie.
CRUGDUNON TWIERDZA KANTIÓW
Głupiec ze mnie! Dałem się podpuścić tej suce Antedii!
- Ojcze... - Pośpieszyliśmy się.
Zle, że cię posłuchałem.
Byłaś tam, choć zabroniłem!
Przez ciebie wojna z Regnami będzie trwać przez pokolenia.
Posłuchaj!
Bez mojej zgody nie wolno ci opuścić tego domu.
- Pojęłaś?! - Jestem więźniem?
Pojęłaś?!
Tak.
Twój genialny plan zawiódł.
To jedyny sposób, by zawrzeć pokój.
Wskaż inny.
Gdy się spotkaliśmy, pomyślałam: "On jest sprytny.
Nie widzi tylko czerni i bieli".
Po latach, po tylu kompromisach,
wspaniałych pomysłach,
zamiast czerni i bieli, jest szarość!
Proszę.
Tkwisz po szyję w szarym gównie!
Ameno! Wiesz, że Lindon zaginął?
Miał zostać i utrzymać pole.
Na czyj rozkaz?
No, cóż...
Mój.
Wspaniale się zachował, prawda?! Został. Sam. Walczył.
W pojedynkę przeciw tylu wrogom.
- Cóż to za mężczyzna! - Uwierz mi, mężu.
Nie wiesz, co oznacza to słowo.
Pomówię z ojcem. Daj mu czas.
Życzy mi śmierci.
Nic ci nie grozi. Dopóki żyję.
To moja wina.
Złamałam przysięgę.
- Poszłam z siostra na plażę i... - Kiedy?
Zeszłej nocy. Rozmawiałyśmy.
- Wiesz, że to zakazane. - Islene mówiła...
To nie jest ważne. Powinna była milczeć.
Dlatego nie żyje.
Nie mam czasu na płacze.
Za rzeka jest grota, której strzegą duchy. Powodzenia.
Zaprowadzę cię nad rzekę. Dalej pójdziesz sama.
Kot zostaje. Zostaje. Wybieraj.
Posłuchaj.
Gdy przychodzi nieszczęście, najłatwiej jest obwinić siebie.
To co się dzieje, to nie twoja wina.
Nie chodzi o ciebie.
Nie chodzi o ciebie, lecz o mnie.
Idziemy!
- Radzę, nie patrz im w oczy. - Co?
To zły pomysł.
Trzymaj!
Legionisto?
Proszę wybaczyć.
Robiliście już kupę?
Jeszcze nie.
Mój pierwszy dowódca mawiał, że kupa to znak legionu.
Wróg wie, że przybyliśmy.
Mawiał też, że po zabiciu wroga jego ciężar spada na nasze barki.
Jego wspomnienia. Niespełnione marzenia.
Dźwiganie tego ciężaru męczy.
Tak, że człowiek nie może się ruszać, utrzymać miecza.
Ten, którego wyszkoliliśmy, tak, że mało kto zdoła go pokonać...
zostaje pokonany.
- Wasze imię? - Antoniusz.
Antoniuszu.
Weźcie kilka liści, oznaczcie teren i wracajcie na posterunek.
Tak zrobię.
Marsie! Usłysz mnie!
Uczyń silnym, bym dziś zobaczył księżyc.
Poprowadź moja rękę i myśl!
Usłysz mnie! Marsie! Usłysz mnie!
Pożegnaj się z jajami!
Nie widziałem takiej armii.
Konie. Wozy okute żelazem. Nieprzeliczone mrowie piechoty.
- Barbarzyńcy? - Walczyłem z nimi!
Wiem, jak wygladają Rzymianie.
Sa groźniejsi niż Regnowie.
Twoje występki pójda w zapomnienie.
Wiedzielibyśmy,
gdyby Rzymianie budowali statki.
Sercem zawsze byłam z toba, nie z twym ojcem.
Gdy twój brat zostanie królem, wszystko się odmieni.
Mam czekać na śmierć ojca?
Lindon wrócił.
Podziękujmy bogom.
Może Rzymianie przekupili naszych szpiegów.
Mężu!
Dziękuję bogom, że cię ocalili.
- Mogę opatrzyć rany twego sługi? - Opatrz!
Pozwól.
Jesteś bezpieczny.
Wyślijcie naszych najlepszych zwiadowców.
- Ja pójdę. - Zostaniesz tutaj!
- Jesteśmy ślepi! - Wyjdź!
Uderzyliśmy o północy.
Opór był niewielki.
Zdobyliśmy Locerly Cross i 60 niewolników.
Panie!
Przybyli gońcy z północy.
Nasza jazda opanowała przyczółki w estuarium.
Ruszamy w głab ladu.
A linie zaopatrzeniowe?
Żywność i niewolnicy to nie wszystko.
Ruszamy w głab ladu. Jazda dołaczy.
Musimy wytrwać do jej nadejścia.
Jak ludzie?
Sraja ze strachu.
Uważają, że to Tartar!
Cztery mile na północny wschód jest rzeka i płaskowyż.
- Tam założymy obóz. - Wykonać.
Legacie! Co z zaginionym?
Szukamy! Bez skutku!
Ciekawe!
- Wydajcie rozkaz wymarszu! - Panie!
Całość, naprzód!
- Milcz! - Mam dwie córki.
Sa bezpieczne?
Gdzie sa? Błagam!
Gdzie moje córki?
- Czemu mnie ocaliłeś? - Nie ocaliłem.
Schowałem się za toba przed strzałami.
Myślałem, że twój ojciec ukrył jakieś skarby,
ale nie.
Dojdziemy do rzeki i zostawię cię.
Co to jest Rzymianin?
Zbieracze soli są głupi! Rzymianie to upiory!
Służa Lokce, demonowi ziemi.
- Wyruszyli z Rzymu. - A co to Rzym?
To jedno z siedmiu wejść do świata umarłych.
Nie było tam nic,
lecz z podziemi przybył Lokka. Zamieszkał tam.
Napełnił Rzym swa moca. Ten jest coraz potężniejszy.
Dotarł wszędzie.
Nawet tutaj.
Miłe powitanie.
Nie podobaja mi się te twarze.
Wyślij na zwiady najlepszych jeźdźców.
- Gdy zobacza wroga, niech trabia. - Leander, Kasjusz, Aeliusz!
- Ilu ich jest? - 20.000.
A będzie więcej.
- Skad wiesz? - Byłem w podziemnym świecie.
Rozmawiałem z ludźmi,
którzy wszystko widza.
W podziemnym świecie?
Wczoraj. Nie wolno mi o tym mówić.
- Zabierzesz mnie tam? - Nie. Skad. Nigdy!
Tam jest Islene, dziadek. Zabierz mnie!
Nie!
- Zobaczyłabym ich. - Nieważne.
Gdybyś wiedziała, co to za podróż, nie prosiłabyś.
- Nie pożegnałam się. - Nie będę ryzykował życia.
- Dziadek i siostra nie żyja! I już! - Drań!
Nie! Jeśli chcesz ich zobaczyć,
możesz to sama uczynić.
- Nienawidzę cię. - Z wzajemnościa!
Zauważyłeś coś wczoraj?
Wszyscy srali ze strachu!
Gdy przybył tu Cezar, na plażach czekały tysiace Celtów.
Wczoraj nie było żadnego.
Przemierzyliśmy Galię,
sześć tygodni obozowaliśmy na wybrzeżu, uciszaliśmy bunty,
a oni nic?
- Co myślisz? - Walcza między soba.
Nikt nie wie, że przybyliśmy.
Nie ma oporu. Tutaj trwa wojna!
Cóż to? Masz czarna skórę.
Rodzice byli z Numidii.
- Służysz Rzymowi? - Jestem Rzymianinem.
Przybyli Rzymianie.
Ukradli wasza ziemię, złoto.
Zgwałcili wasze kobiety. I przystałeś do nich?
- Czcisz numidyjskich bogów? - Rzymskich.
Rano wzywałeś Marsa. Tak czynisz, gdy się boisz?
- Nie boję się. - A jeśli?
Masz innego opiekuna?
O którym Mars nie wie?
- Nie. - Na pewno?
Jesteś w potrzebie, Numidyjczyku.
Nie śpiesz się.
Widzisz swego boga? Jak ma na imię?
- Bomazi. - Opowiedz o nim.
- To bóg przodków. - Ochrania cię?
- Tak. - Mam się go lękać?
Może jest potężniejszy niż ja.
- Bomazi jest wszechpotężny. - Zrobisz tak.
Poprosisz, by Bomazi zapomniał o tobie.
By twoje ciało i duszę powierzył mnie.
Jestem Veran. Zamknij oczy.
- Nie mogę. - Zrobimy to razem.
Bomazi! Opiekunie dusz umarłych! Zapomnij o mnie.
- Zapomnij o mnie. - Moje ciało i duszę
oddaj druidowi Veranowi.
Moje ciało i duszę
- oddaj druidowi Veranowi. - Tak!
Dobrze! Jesteśmy sami!
Cztery kohorty. W każdej 500 ludzi.
Auxilia piesza i konna, 200 ludzi.
Sa gotowi na oblężenie lub długi marsz!
A tutaj?
W Locerly Cross? Była rzeź! Nasi poszli w niewolę.
Dobrze się spisałeś.
- Żebra nieważne! - Milcz!
- Tu jesteś! - Felanie!
- Patrz na mnie! - Przestań!
Przestań!
Tutaj!
- W czym rzecz?! - Wybacz, chciałem...
- Mam dość! Nie widzisz, co czynię? - To jasne!
Zacieśniam sojusz plemion.
Pragną tego druidzi i król. Więc?
Przybywają wojownicy z wiosek. Brakuje ludzi w zbrojowni.
Nie mamy strzał.
Gdy przybęda łuczarze każ im iść do suszarni.
Dobrze, żeś wrócił.
Czas na mnie.
- Najpierw obowiazki. - Jakie?
Wobec plemienia.
Przeszkadzam?
Mój wybawca.
Jesteś zakładniczka.
Ważne, że jestem tutaj!
Bezpieczna.
Przetrwa?
Co?
Sojusz z synem galijskiego wodza.
Nowym mężem twojej żony. Mocna szczęka, silne ręce.
- To twój pomysł? - Nie. Druidów.
Sprzymierzyć się z Bretończykami. Roztropnie.
- Bardzo! - Ziarno kiełkuje?
- Jeszcze nie. - Mijają miesiace.
- W istocie. - A pierwszy maż
nie może się zbliżyć do żony.
- Takie prawo! - Cierpisz.
- Dla dobra plemienia. - Co planujesz?
- Kogo ma dotyczyć ten plan? - Mnie!
Okup! Męki! Egzekucję?
Co?
Teraz...
trudno powiedzieć. Mamy poważniejsze kłopoty.
Gdy nadchodzą, przyciagaja wzrok wszystkich.
Bywa jednak, że prawdziwe zagrożenia są gdzie indziej.
Czasami...
bardzo blisko.
Znasz się na taktyce.
- Umiesz oskórować zająca? - Wiadomo!
Czemu cię przegnali?
Nie słuchałaś.
Nie przegnali. Tylko wygnali!
Wykluczyli ze wspólnoty, a to nie przelewki.
To rzecz poważna. Wielka!
Wiem, że przegnali cię druidzi.
Postradałeś zmysły.
- Kto ci powiedział? - Ojciec.
Był madry? Pewnie nie żyje, a szaleniec owszem. Więc?
Cuchniesz, madry człowieku.
Zauważyłaś. Dziękuję.
- Cieszysz się? - Gdy ktoś śpi w lesie,
musi przesiaknać zapachem śmierci.
Gdy znajduję lisie czy borsucze ścierwo,
klękam, nacieram się nim.
Trę włosy, piersi.
Dziki rozpowiadają to wszystkim w lesie.
"Zostawcie wygnańca w spokoju!". Tak się dzieje.
Wiem!
Niewdzięcznica!
Zjem go sam. Już jutro będziesz sama.
- Zadanie muszę wykonać sam. - Zadanie?
Wiesz, co się dzieje?
Kamienie, którym stawia czoło czas, poruszyły się.
A poruszone miażdża stulecia,
niszcza panteony.
Duchy naszych przodków zginą,
spopieli je ogień!
Nie pozostanie...
A
Nic.
Danu próbowała nas ostrzec. Tylko ja jej słuchałem.
Nie widzisz? Wszystko płynie przeze mnie.
Nie chciałem tego. Modliłem się, by to było szaleństwo.
Ale nie!
Jesteś ważny.
- Jakie masz zadanie? - Muszę...
powstrzymać Rzymian. Sprawić, by wrócili do domów.
Już na zawsze.
Muszę udać się do Rzymu i zabić cesarza.
Stawić czoło Lokce, demonowi ziemi.
Nie myślałem o tym jeszcze.
Rzymianie drża ze strachu. Nie wiedza, z kim zadar!i!
Nie oczekuję, że zrozumiesz. Nie o wiek chodzi.
Nie jesteś ani dzieckiem, ani kobieta.
Tylko kimś pomiędzy nimi. Nikim!
Nie masz imienia. Jesteś czymś niewidzialnym.
Jak wiatr.
Nie ruszaj się! Uklęknij! INACA
Jesteśmy przyjaciółmi. Jedzcie.
- Dawaj monety! - Monety? Ja?
- Dawaj, śmierdzielu! - Puśćcie mnie.
Oddam zająca i dziewczynkę.
Jest smaczny... a ona to dziewica.
Co?
Dostaniecie i ja, i jego.
- Skarbie! - Odwal się!
- Nie zabijaj! - Wstań! Powoli!
- Co robisz? - Wynocha!
Czy ja cię znam?
Z Zachodniej Doliny.
- Znam twoją matkę. - Nieprawda.
Przyjaźniliśmy się. Poznałem te błękitne oczy.
W źrenicy oka masz czarne znamię.
To znak szczęścia. Wiedziałeś?
O czym on gada?
Widzę je. Spójrz mi w oczy.
Patrz! Widzisz mnie?
Widzisz? Patrzysz?
- Tak. - Opuść miecz.
Ty! Spójrz mi w oczy.
Tak. W oczy!
Widzisz mnie?
Widzisz? Opuść sztylet.
Opuść go.
Twoje imię?
Brenno! Audinie.
- Skad przyszliście? - Z północy.
- Coście dziś widzieli? - Wojsko. Szło na zachód.
- Liczne? - Pięciuset ludzi. Mieli jeńców.
Dobrze!
Zostawcie nas. Idźcie.
Musimy ruszać. Natychmiast!
Jest gotowy.
- Wszystko w porzadku? - Tak, prefekcie.
Zajrzyj do więźniów i odpocznij.
Rozkaz!
Obóz zabezpieczony. Więźniowie są w zamknięciu.
Orty i znaki pod straża.
A nasi waleczni?
W Galii byli gotowi do buntu.
Tylko bogowie wiedza, jak jest teraz.
Wtedy bali się węży morskich,
ośmiornic i armii Neptuna.
Po jednym dniu tutaj chca wracać.
Może to ich winniśmy się lękać.
- Co planujesz? - To, co w Egipcie, Tergeście.
Znajdziemy wodza jakiegoś plemienia, dowiemy się, kogo nienawidzi,
chce ukarać za zniewagi.
Może chce odzyskać święty gaj.
Posłuchamy uważnie,
znajdziemy słaby punkt tubylców i uderzymy. Mocno!
Za pięć lat ze świętego gaju powstana okręty,
którymi popłyniemy dalej. I dalej!
- Od kogo zaczniemy? - Nie znam nawet nazw plemion.
Nie rozumiem.
- Czego? - Cesarz powiedział:
"Moi drodzy. Kto chce wrócić na wyspy?
To straszne, przerażające miejsce!
Juliusz Cezar nie chciał tam spędzić nawet dnia!".
Co tu jest, prócz drzew i upiorów?
Podniosłeś rękę.
Dlaczego?
Poprosiłeś cesarza o ten przydział.
Nie zaprzeczaj. Wiem, że tak.
Jak sadzisz, dlaczego Cezar...
- tak szybko uciekł? - Ty zostałeś. W tym rzecz?
Dlatego chcesz walczyć z tubylcami?
Pamiętasz Kair? Uliczkę przy rynku?
I starego Egipcjanina pokazującego sztuczkę z kurami?
Nie.
- Tak. - Nie. Byłem pijany.
Miał biała i czarna. Chwycił miecz i odrąbał białej łeb!
Potem odrabał łeb czarnej. A potem zamienił łby.
Dał ci biała kurę z czarnym łbem, a mnie czarną z białym.
Obejrzeliśmy je.
Postawiliśmy na ziemi. Biegały po całym rynku.
- Sztuczka. - Oglądaliśmy je.
Zamienił kury.
- Miał cztery. - Odrabał głowy!
Kuglarstwo!
Oszalałeś?
Następnego dnia wróciłem tam. Poszukałem starca. I znalazłem go.
Poszedłem do jego domu. Jego chałupy!
Poprosiłem, by raz jeszcze pokazał mi sztuczkę.
Miałem dwóch niewolników.
Zwiazałem ich. Dałem mu miecz i rzekłem:
"Do dzieła!
Dobrze zapłacę. Ile zechcesz!
Pokaż mi tę sztuczkę".
Wiesz, co się stało?
Co?
Co tam?
Aulusie Plaucjuszu.
Jestem Numeriusz Plaucjusz, ojciec twojego dziada,
trybun Cezara, ten który padł pod Walmerem.
Przynoszę ostrzeżenie z podziemnego świata.
Zbezcześciłeś święte drzewo życia.
Opuść wyspy.
Wróć do Soracte, do swej posiadłości.
Idź na wzgórza przy Via Flaminia.
Znajdziesz tam stara sosnę.
Wybierz ze swego stada największego wołu
i złóż go w ofierze Plutonowi.
Ukoisz jego gniew.
To ostrzeżenie, Aulusie Plaucjuszu.
Czyń pokutę!
Związać go!
To moja odpowiedź!
Zakopać go!
Ktoś jeszcze...
ma wieści z podziemnego królestwa?
Niech żyje Aulus Plaucjusz!
Drzewa i upiory.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska